Aport ekstremalny

Zwykły aport jest prosty — rzucasz jedną piłkę, pies przynosi. Aport ekstremalny zaczyna się tam gdzie zwykły aport się kończy. Trzy piłki rzucone w trzech różnych kierunkach, jedna w krzaki, jedna w wysoką trawę, jedna pod drzewo. Pies musi zapamiętać gdzie upadły, zlokalizować każdą nosem gdy zniknie z pola widzenia i przynieść kolejno wszystkie trzy. To już nie jest zabawa — to test pamięci przestrzennej, węchu i samokontroli jednocześnie.

Teriery mają do tego naturalną predyspozycję której wielu właścicieli nie wykorzystuje. Większość terierów są kojarzone z aportowaniem gorzej niż retrievery — ale to błąd. Terrier który jest zmotywowany piłką biegnie za nią z intensywnością której retriever może mu pozazdrościć. Problem nie jest w chęci szukania — problem jest w oddawaniu. Ta zabawa rozwiązuje go elegancko: pies który nie odda pierwszej piłki nie dostaje wysłania po drugą. Sam uczy się że oddawanie jest warunkiem kolejnej zabawy.

Wersja w wodzie z pływającymi zabawkami podnosi poziom trudności w naturalny sposób — woda przemieszcza zabawki, zapachy rozchodzą się inaczej, pies nie może korzystać ze wzroku tak jak na lądzie. Wersja z piłkami różnego koloru lub zapachu to kolejny krok w którym pies uczy się identyfikować konkretny obiekt wśród kilku — i to jest już granica między zabawą a sportem nosework prowadzonym zupełnie innymi metodami.