Aport z pamięci

Retriever który wraca z pierwszym dummy i od razu wie gdzie leży drugi — bez szukania, bez wahania, z prostą linią do celu — to jeden z najbardziej imponujących dowodów na to jak działa psia pamięć przestrzenna. Ta zdolność nie jest przypadkowa. Przez wieki selekcji retrievery musiały śledzić i zapamiętywać miejsca upadku kilku ptaków jednocześnie, czekać spokojnie na komendę i aportować w kolejności wskazanej przez myśliwego. Aport z pamięci to bezpośredni trening tej właśnie umiejętności.

Kluczem jest czas między rzutem a wysłaniem. Na początku wysyłasz niemal natychmiast. Stopniowo wydłużasz przerwę — pies musi trzymać w głowie pozycję obu obiektów przez coraz dłuższy czas i coraz więcej rozpraszaczy. Gdy pies myśli że nie obserwujesz i sam rusza po drugi dummy bez komendy — to błąd który musisz korygować natychmiast. Pies który aportuje bez wysłania to pies który nie rozumie że to właściciel decyduje co i kiedy.

Wersja niewidoczna — pies odwrócony podczas rzutu — usuwa wzrokową wskazówkę i zmusza do pracy wyłącznie na podstawie komendy i gestu właściciela. To serce sportu Hunt Test i Field Trials, gdzie pies musi zaufać ręce przewodnika i ruszyć dokładnie tam gdzie go poślesz, nawet jeśli sam nic nie widział. Golden retriever który opanował niewidoczny podwójny aport jest psem kompletnym — i psem który z każdą sesją staje się jeszcze lepszy, bo pamięć przestrzenna ćwiczona regularnie wyraźnie się poprawia z wiekiem i doświadczeniem.