Spacer dekompresyjny

Spacer dekompresujący to nie zwykły spacer — to świadoma praktyka dobrostanu, która w ciągu ostatnich lat zyskała ogromne uznanie wśród behawiorystów i trenerów psów jako jeden z najprostszych i najskuteczniejszych sposobów na obniżenie poziomu kortyzolu u psa po stresującym wydarzeniu, przeładowaniu sensorycznym lub zwykłym napięciu nagromadzonym w toku dnia.

Zasada jest odwróceniem tego, czego większość właścicieli uczy się podczas szkolenia: zamiast wymagać chodzenia przy nodze, skupienia i komend, przez całą sesję — minimum 20, najlepiej 30–45 minut — dajesz psu długą smycz 5–10 metrów i absolutną wolność wyboru kierunku, tempa i tego, przy czym chce się zatrzymać, a sam stajesz się cichym towarzyszem podążającym za psem, a nie liderem wyznaczającym trasę.

Intensywne węszenie, które naturalnie dominuje podczas takiego spaceru, to dla psiego mózgu czynność niemal medytacyjna — uruchamia układ przywspółczulny, spowalnia oddech, obniża tętno i wycisza reaktywność znacznie skuteczniej niż jakakolwiek komenda „połóż się i odpoczywaj”.

Spacer dekompresujący jest szczególnie niezbędny po wizycie u weterynarza, po wystawie, po intensywnym treningu posłuszeństwa, po długiej podróży samochodem czy po każdym innym wydarzeniu, które wymagało od psa ciągłej koncentracji lub wywołało silne emocje — im dzikszy i bardziej naturalny teren, tym więcej zapachowych bodźców do przetworzenia i tym głębszy relaks, choć nawet miejski sniffari po nowej dzielnicy spełni swoje zadanie dla psów które na co dzień chodzą tymi samymi trasami.