Wskazywanie nosem

Wyżeł który robi pointing to jeden z najbardziej spektakularnych widoków w świecie psów. Pies zamiera w połowie kroku — jedna łapa uniesiona, nos skierowany w stronę ukrytego ptaka, ciało jak posąg. To instynkt tak silny, że pojawia się bez żadnego szkolenia już u kilkumiesięcznych szczeniąt. Wskazywanie nosem przekłada ten instynkt na środowisko domowe i zamienia go w precyzyjne ćwiczenie węchowe.

Na podłodze leżą trzy przedmioty. Jeden ma zapach — wacik z anyżem ukryty pod spodem lub w środku. Pies węszy, zatrzymuje nos przy właściwym i czeka. Nagradzasz samo zatrzymanie — nie dotknięcie, nie zabranie, tylko precyzyjne wskazanie. Wyżeł łączy węszenie z pointingiem w naturalny sposób. Ta zabawa nie uczy go czegoś obcego — ona pozwala mu robić to co robi instynktownie, ale w kontrolowanych warunkach i z jasną nagrodą.

Trudność rośnie przez zmianę zapachu i liczby przedmiotów. Pięć przedmiotów różnych kształtów i materiałów to poważne wyzwanie dla koncentracji. Wersja z identyfikacją zapachu konkretnej osoby — pies wskazuje tę osobę spośród kilku stojących w pokoju — to dokładnie procedura używana w pracy policyjnych psów do rozpoznawania podejrzanych. Wyżeł który to opanuje ma w sobie coś ze śledczego. I jest z siebie wyraźnie dumny.